Dolina Kościeliska

Dolina Kościeliska

Na całej mapie Tatr istnieje dolina, która rozciąga się praktycznie od samego podnóża, aż po ich najwyższy wierzchołek, dzięki czemu jej odwiedzenie jest bardzo ważnym punktem wycieczki każdego początkującego taternika. To Dolina Kościeliska, która stanowi odnogę doliny Czarnego Dunajca i liczy aż dziewięć kilometrów długości. Ma bardzo dużą ilość rozmaitych odgałęzień, z których każde charakteryzuje się bardzo nietypową topografią czy fauną i florą, ale także gwarantuje różny poziom trudności przejścia.

Te doliny wychodzące bezpośrednio z Doliny Kościeliska, to:

  • Dolina Tomanowa
  • Wąwóz Kraków
  • Wściekły Żleb
  • Dolina Miętusia
  • Dolina Smytnia
  • Dolinka Iwanowska
  • Żleb pod Wysranki
  • Dolina Pyszniańska, nazywana również pobłażliwie Pyszną.

Kształt oraz skład geologiczny i rzeźbę terenu w tej Dolinie w największym stopniu ukształtował lodowiec dolinny, który w dawnych czasach sięgał aż do Doliny Smytniej. Dzięki temu część środkowa i dolna Doliny Kościeliskiej zbudowana jest głównie ze skał osadowych, czyli w głównej mierze dolomitów, łupków, wapieni, a także piaskowców. Swojego czasu dnem Doliny Kościeliskiej płynął potok, który także mocno uformował jej rzeźbę. Jest ona bardzo istotna turystycznie jednak nie tylko przez wzgląd na swoje ukształtowanie oraz faunę i florę, ale przede wszystkim przez liczne dostępne z niej jaskinie: Mroźna, Mylna, Obłazkowa czy Smocza Jama.
Fauna i flora tejże doliny także mają niebagatelne znaczenie dla taterników i pozwalają im spotkać się z niesamowitymi gatunkami roślin oraz zwierząt, z których naturalnie większość może znaleźć się tylko w migawce aparatu.

Najczęściej spotykane w Dolinie Kościeliskiej, a nietypowe dla innych terenów Tatr gatunki roślin, to przede wszystkim:

  • irga kutnerowata
  • tojad Kotuli
  • podejźrzon rutolistny
  • turzyca dwupienna
  • wielosił błękitny
  • złoć mała.

W przeszłości w Dolinie Kościeliskiej wydobywano metodą przemysłową srebro, miedź oraz antymon. Wydobywanie rudy żelaza trwało tutaj aż do końca XVIII wieku, a pozostałości tego przemysłu są na szlakach dostrzegalne gdzieniegdzie po dziś dzień.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *